آشنایی با سازوکار بانک مرکزی آمریکا – فدرال رزرو (Fed)

0
4384

سیستم فدرال رزرو (FED) توسط کنگره ایالات متحده در ۱۹۱۳ تأسیس شد. اقدامات و سیاست‌های فدرال رزرو تأثیر عمده‌ای بر ارزش ارز دارد و بسیاری از معاملات که شامل دلار آمریکاست را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در این مقاله می‌توانید در مورد تاریخچه بانک مرکزی فدرال، تأثیر آن بر دلار و چگونگی معامله بر مبنای تصمیمات سیاست پولی فد اطلاعات کسب کنید.

فدرال رزرو چیست؟

سیستم فدرال رزرو که به عنوان فدرال رزرو (Federal Reserve) یا فد (FED) نیز شناخته می‌شود، سیستم بانک مرکزی ایالات متحده آمریکا است که در ۲۳ دسامبر سال ۱۹۱۳، با تصویب قانون فدرال رزرو توسط کنگره ایجاد شد. این اتفاق پس از یک سری هراس مالی (به ویژه در سال ۱۹۰۷) رخ داد که منجر به تلاش برای کنترل مرکزی سیستم پولی شد. در طول سال‌های گذشته رویدادهایی مانند رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰ یا رکودهای دیگر در دهه ۲۰۰۰ منجر به گسترش نقش‌ها و مسئولیت‌های سیستم فدرال رزرو شده است.

کنگره ایالات متحده سه هدف کلیدی را برای سیاست پولی در قانون فدرال رزرو تعیین کرده است. حداکثر اشتغال، تثبیت قیمت‌ها و تعدیل در نرخ‌های بهره بلند مدت. از دو هدف اول عمدتا به عنوان ماموریت‌های دوگانه فدرال رزرو یاد می‌شود. وظایف فدرال رزرو در طی سال‌ها گسترش یافته و در حال حاضر شامل نظارت و تنظیم بانک‌ها، حفظ ثبات سیستم مالی و ارائه خدمات مالی به موسسات سپرده‌گذاری، دولت ایالات متحده و موسسات رسمی خارجی است. همچنین فدرال رزرو تحقیقات متعددی در زمینه اقتصاد انجام می‌دهد که آنها را به صورت کتاب بژ و یا پایگاه داده FRED منتشر می‌کند.

اهداف فدرال رزرو:

همانطور که گفته شد انگیزه اصلی برای ایجاد فدرال رزرو رسیدگی به هراس بانکی بود. با این حال در طی زمان وظایف این نهاد گسترش پیدا کرده است. در حال حاضر وظایف فدرال رزرو عبارت‌اند از:

رفع مشکل هراس بانکی

خدمت به عنوان یک بانک مرکزی برای ایالات متحده

ایجاد تعادل بین منافع خصوصی بانک‌ها و مسئولیت متمرکز دولت

  • نظارت بر موسسات بانکی
  • حمایت از حقوق مصرف کنندگان

مدیریت عرضه پول کشور از طریق سیاست‌های پولی برای دستیابی به اهداف گاه متناقض

  • حداکثر اشتغال
  • ثبات قیمت‌ها از جمله جلوگیری از تورم مثبت یا منفی
  • مدیریت نرخ بهره بلند مدت

ارائه خدمات مالی به موسسات سپرده‌گذاری، دولت ایالات متحده و موسسات رسمی خارجی، از جمله ایفای نقش عمده در سیستم پرداخت کشور

  • تسهیل مبادله پرداخت‌ها بین مناطق
  • پاسخگویی به نیازهای نقدینگی محلی

تقویت جایگاه ایالات متحده در اقتصاد جهانی

بررسی وظایف فدرال رزرو

بانک مرکزی آمریکا FED

جلوگیری از هراس بانکی

موسسات بانکی در ایالات متحده ملزم به نگهداری ذخایر هستند. این ذخایر ارز و سپرده‌هایی است که بانک‌ها در اختیار دارند و معمولا تنها کسری از کل طلب بانک‌ها از مشتریان است. این یک روش بانکداری است که به بانکداری با ذخایر کسری معروف است. در نتیجه، بانک‌ها معمولا بیشتر از سپرده سپرده‌گذاران وام می‌دهند که یعنی اگر تمام افرادی که در بانک حساب دارند، قصد برداشت پول خود را داشته باشند، بانک نمی‌تواند تمام این پول را باز پس بدهد. این اتفاق در موارد نادری رخ می‌دهد و منجر به  هراس بانکی می‌شود که مشکلات اجتماعی و اقتصادی زیادی ایجاد می‌کند. سیستم فدرال رزرو برای جلوگیری یا به حداقل رساندن هراس بانکی، طراحی شده است. بسیاری از اقتصاددانان معتقدند یکی از دلایل هراس بانکی در دهه ۱۹۲۹ که در نهایت با تعطیلی گسترده تمام بانک‌ها خاتمه یافت، عدم حمایت فدرال رزرو از بانک‌های کوچک بود.

سیستم شفاف برای چک‌ها

از آنجایی که برخی از بانک‌ها در زمان عدم اطمینان اقتصادی از تسویه چک‌های بانک‌های دیگر خودداری می‌کنند، یک سیسیتم تسویه چک در فدرال رزرو ایجاد شد. این سیستم به بانک‌ها اجازه می‌داد تا بدون مشکل چک‌های خود را ایجاد کرده و آنها را با سایر بانک‌ها تهاتر کنند. بدین ترتیب فدرال رزرو علاوه بر ایجاد یک ارز کشسان، (که یعنی ارزی که در سراسر کشور مطابق با شرایط اقتصادی افزایش یا کاهش یابد) یک سیستم جامع، کارآمد و عادلانه برای تسویه چک‌ها ایجاد کرد.

آخرین وام‌دهنده

در ایالات متحده، فدرال رزرو به عنوان آخرین وام دهنده برای موسساتی عمل می‌کند که نمی‌توانند از هیچ جای دیگر اعتبار دریافت کنند و سقوط آنها پیامدهای جدی برای اقتصاد خواهد داشت. این نقش را پیش از شروع به کار فدرال رزرو، خانه‌های تسویه حساب بر عهده داشتند.

کاهش نوسانات

فدرال رزرو از طریق عملیات اعتباری خود، نقدینگی را در اختیار بانک‌ها قرار می‌دهد تا نیازهای کوتاه مدت ناشی از نوسانات فصلی در سپرده‌ها یا برداشت‌های غیرمنتظره را برآورده کنند. نقدینگی بلندمدت نیز ممکن است در شرایط استثنایی ایجاد شود. نرخی که فدرال رزرو برای این وام‌ها دریافت می‌کند، نرخ تنزیل نامیده می‌شود.

بانک دولتی

فدرال رزرو در نقش خود به عنوان بانک مرکزی ایالات متحده، برای ادارات دولتی نیز به عنوان یک بانک عمل می‌کند. درست مانند افرادی که در حساب‌های بانکی سپرده دارند، وزارت خزانه‌داری نیز نزد بانک مرکزی حساب دارد که مالیات‌های فدرال به‌ آن واریز شده و پرداخت‌های دولتی از آن خارج می‌شود. همچنین فدرال رزرو موظف است ضرب سکه و چاپ اسکناس را انجام دهد.

وجوه فدرال

وجوه فدرال همان تراز ذخایر (یا سپرده‌های فدرال رزرو) است که بانک‌های خصوصی آن را نزد بانک فدرال رزرو محلی خود نگه می‌دارند. هدف از نگه‌داری این وجوه نزد فدرال رزرو ایجاد مکانیسمی برای وام دادن بانک‌های خصوصی به یکدیگر است. این بازار نقش مهمی در سیستم فدرال رزرو دارد، زیرا این بازار به عنوان پایه‌ای برای سیاست‌های پولی فدرال رزرو استفاده می‌شود. بانک‌های خصوصی که مازاد ذخایر داشته باشند، می‌توانند آن را نزد فدرال رزرو قرار داده و بانک‌هایی که کسری ذخایر داشته باشند، می‌توانند از فدرال رزرو وام بگیرند، فدرال رزرو نیز می‌تواند با تعیین نرخ وام‌ستان و وام‌دهی در این سیستم و همچنین میزان وجوه در سیستم، سیاست‌های پولی را تنظیم کند.

تنظیم مقررات بانکی

فدرال رزرو تلاش خود را می‌کند تا بانک‌ها و سایر شرکت‌ها در سیستم مالی نتوانند فلسفه رقابت را خدشه دار کنند. با این حال این کار نسبتا مشکلی است چرا که اعضای فدرال رزرو توسط دولت انتخاب شده و توسط مجلس تایید می‌شوند بنابراین ممکن است تضاد منافعی میان دولت و بخش خصوصی ایجاد شود. با این حال، ساختار خصوصی-متمرکز فدرال رزرو این امکان را به این نهاد می‌دهد که تا حد امکان به دور از منافع دولتی اقدام به تنظیم مقررات برای بخش خصوصی کند. فدرال رزرو وظیفه نظارت بر بانک‌ها و همچنین بانک‌های فدرال رزرو منطقه‌ای را دارد تا اطمینان حاصل کند بانک‌های فدرال رزرو منطقه‌ای نیز از وظیفه اصلی خود منحرف نمی‌شوند.

با این حال، خود فدرال رزرو نیز توسط ادره حسابرسی دولت یا GAO حسابرسی می‌شود. این نهاد اختیاری برای حسابرسی پردازش چک‌ها، ارزهای ذخیره شده و محموله‌ها در کنار برخی دیگر از وظایف نظارتی و بازرسی را دارد.

سیستم پرداخت ملی

فدرال رزرو در عملکرد سیستم پرداخت ایالات متحده نیز نقش دارد. دوازده بانک منطقه‌ای فدرال رزرو خدمات بانکی را به موسسات سپرده‌گذاری و دولت فدرال ارائه می‌کنند. این خدمات شامل جمع آوری چک‌ها، انتقال الکترونیکی وجوه، توزیع و دریافت ارز و سکه می‌باشد. در سال ۱۹۸۰، کنگره با تصویب قانون مقررت‌زدایی و کنترل پولی موسسات سپرده‌گذاری تایید کرد که فدرال رزرو باید یک سیستم کارآمد پرداخت در سراسر کشور ایجاد و ترویج کند. این قانون همه موسسات سپرده‌گذاری را مشمول رعایت الزامات ذخیره‌ای کرد و به آنها امکان دسترسی برابر به خدمات پرداخت فدرال رزرو را داد.

ساختار فدرال رزرو

ساختار FED

بانک فدرال هم یک نهاد خصوصی و هم دولتی است. هیئت مدیره شامل یک سازمان دولتی است، در حالی که خود بانک‌ها مانند شرکت‌های خصوصی ساختار یافته‌اند – بانک‌های عضو سهام دارند و سود سهام دریافت می‌کنند.

از اوت ۲۰۱۹، رئیس فدرال رزرو جروم پاول است که از پنجم فوریه ۲۰۱۸ در این دفتر فعالیت دارد. او ۱۶امین شخصی است که این سمت را به عهده داشته است و برای دوره ۴ ساله خدمت خواهد کرد. قبل از انتصاب به سمت ریاست، آقای پاول از ۲۵ ماه مه ۲۰۱۲ به عنوان عضو هیئت مدیره مشغول به کار بود. وی همچنین در حال حاضر به عنوان رئیس کمیته فدرال عملیات بازار باز فعالیت می‌کند و ناظر بر سیاست های پولی است.

ساختار فدرال رزرو هم خصوصی و هم عمومی است. به طوری که اگرچه نوعی ساختار دولتی محسوب می‌شود اما نیازی به بودجه عمومی ندارد و می‌تواند  مستقل از دولت نیز به کار خود ادامه دهد. سیستم فدرال رزرو از چندین لایه تشکیل شده است. بالاترین مقام این نهاد، هیئت حکام یا هیئت مدیره است که توسط رئیس جمهور منصوب می‌شوند. همچنین فدرال رزرو ۱۲ بانک منطقه‌ای دارد که در شهرهای سراسر کشور وظیفه نظارت بر بانک‌های تجاری خصوصی را بر عهده دارند. بانک‌های تجاری دارای مجوز ملی ملزم به نگهداری سهام بانک فدرال رزرو منطقه خود هستند و می‌توانند برخی از اعضای هیئت مدیره بانک مرکزی منطقه خود را انتخاب کنند.

به طور کلی فدرال رزرو از چهار جز‌ء اصلی تشکیل شده است. اول هیئت مدیره فدرال رزرو، دوم کمیته بازار باز فدرال، سوم دوازده بانک فدرال رزرو منطقه‌ای و چهارم بانک‌های عضو فدرال رزرو در سراسر کشور که هرکدام در درجات مختلفی از قدرت قرار دارند.

هیئت مدیره فدرال رزرو:

هیئت مدیره فدرال رزرو شامل هفت فرد است که نظارت و تنظیم‌گری بر سیستم بانکی ایالات متحده را بر عهده دارند. این افراد توسط رئیس جمهور ایالات متحده انتخاب و توسط سنا برای دوره‌های ۱۴ ساله تایید می‌شوند. دوره‌های خدمت هر دو سال یکبار و در اول فوریه سال‌های زوج آغاز می‌شود و اعضایی که یک دوره کامل را خدمت کرده‌اند نمی‌توانند برای دوره دوم نامزد شوند. اعضای هیئت مدیره پس از انقضای مدت مسئولیت خود تا تعیین جانشینان و احراز صلاحیت آنها توسط سنا به کار خود ادامه خواهند داد. رئیس جمهور نمی‌تواند اعضای هیئت مدیره را برکنار کند، مگر در شرایط خاص که در قانون پیش‌بینی شده است. هیئت مدیره موظف است هر سال گزارشی از عملکرد خود را به رئیس مجلس نمایندگان ارائه کند و کمیته پولی و بانکی سنا به صورت ماهانه (و یا هر زمان که اعضای کمیته صلاح دانستند) می‌تواند اعضای هیئت مدیره فدرال رزرو را برای ارائه توضیحات به سنا فرا بخواند.

رئیس و نایب رئیس توسط رئیس جمهور از بین روسای فدرال رزرو منطقه‌ای منصوب می‌شوند. دوره خدمت آنها چهار ساله است و می‌توانند برای دو دوره متوالی نامزد شوند:

لیست اعضای هیئت مدیره فدرال رزرو:

ردیف

نام

سمت

حزب

۱

جروم پاول

رئیس فدرال رزرو

جمهوری‌خواه

۲

لائل برینارد

نایب رئیس فدرال رزرو

دموکرات

۳

میکی بومن

 

جمهوری‌خواه

۴

کریس والر

 

جمهوری‌خواه

۵

انتخاب نشده

 

 

۶

انتخاب نشده

 

 

۷

انتخاب نشده

 

 

 

کمیته بازار آزاد یا FOMC

کمیته بازار آزاد یا FOMC تعیین می‌شود وظیفه تعیین سیاست‌های پولی فدرال رزرو را بر عهده دارد. این کمیته شامل هفت عضو هیئت مدیره فدرال رزرو و دوازده رئیس بانک‌های فدرال رزرو منطقه‌ای است که از این دوازده نفر تنها پنج نفر در هر سال حق رای دارند. رئیس فدرال رزرو نیویورک به صورت دائمی حق رای دارد و چهار نفر دیگر به صورت دوره‌ای از بین ۱۱ رئیس فدرال رزرو دیگر انتخاب می‌شوند. ۱۱ عضو فدرال رزرو منطقه‌ای به صورت چرخشی هر سال با یکدیگر تعویض می‌شوند. فدرال رزروهایی که حق رای‌ آنها با یکدیگر تعویض می‌شوند به قرار زیر است:

  • فدرال رزرو کلیولند و شیکاگو
  • فدرال رزرو فیلادلفیا، ریچموند و بوستون
  • فدرال رزرو دالاس، سنت لوئیس و آتلانتا
  • فدرال رزرو مینیاپولیس، سان فرانسیسکو و کانزاس سیتی

حق رای‌ها در سال‌های آتی نیز به صورت زیر است:

سال

اعضای رای دهنده

اعضای جایگزین

۲۰۲۲

کلیولند، بوستون، سنت لوئیس، کانزاس سیتی

شیکاگو، فیلادلفیا، دالاس، مینیاپولیس

۲۰۲۳

شیکاگو، فیلادلفیا، دالاس، مینیاپولیس

کلیولند، ریچموند، آتلانتا، سن فرانسیسکو

۲۰۲۴

کلیولند، ریچموند، آتلانتا، سن فرانسیسکو

شیکاگو، بوستون، سنت لوئیس، کانزاس سیتی

۲۰۲۵

شیکاگو، بوستون، سنت لوئیس، کانزاس سیتی

کلیولند، فیلادلفیا، دالاس، مینیاپولیس

 

ابزار اصلی FOMC برای تاثیر بر بازار، عملیات بازار باز است. این عملیات بر میزان دسترسی موسسات سپرده‌گذاری بر وجوه فدرال رزرو تاثیر می‌گذارد و در نتیجه شرایط کلی پولی و اعتباری را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد. همچنین این کمیته عملیات انجام شده توسط فدرال رزرو در بازارهای ارز را هدایت می‌کند. برای هر تصمیم، این کمیته باید به اجماع برسد. این کمیته معمولا هر سال ۸ جلسه برگزار می‌کند. در کنار آن هشت بار دیگر نیز جلسات تلفنی تشکیل می‌شود. با این حال، اعضا می‌توانند در صورت نیاز جلسات بیشتری برگزار کنند.

فدرال رزروهای منطقه‌ای

مناطق فدرال رزرو

۱۲ بانک فدرال رزرو وجود دارد که هریک مسئول بانک‌های عضو واقع در منطقه خود هستند. این دوازده منطقه به قرار زیر است:

ردیف

نام بانک

رئیس فدرال رزرو

۱

فدرال رزرو نیویورک

جان. سی. ویلیامز

۲

فدرال رزرو بوستون

اریک روزنگرن

۳

فدرال رزرو فیلادلفیا

پاتریک هارکر

۴

فدرال رزرو کلیولند

لورتا مستر

۵

فدرال رزرو ریچموند

توماس بارکین

۶

فدرال رزرو آتلانتا

رافائل بوستیک

۷

فدرال رزرو شیکاگو

چارلز ایوانز

۸

فدرال رزرو سنت لوئیس

جیمز بولارد

۹

فدرال رزرو مینیاپولیس

نیل کاشکاری

۱۰

فدرال رزرو کانزاس‌سیتی

استر جورج

۱۱

فدرال رزرو دالاس

رابرت کاپلان

۱۲

فدرال رزرو سن فرانسیسکو

مری دالی

 

اندازه هر منطقه بر اساس توزیع جمعیت تعیین شده است. اساسنامه هر بانک فدرال رزرو طبق قانون تعیین شده است و توسط بانک‌های عضو قابل تغییر نیست. با این حال، بانک‌های عضو، شش نفر از نه عضو هیئت مدیره بانک‌های فدرال رزرو منطقه‌ای را تعیین می‌کنند.

هر فدرال رزرو منطقه‌ای یک رئیس دارد که مدیر اجرایی آن است، این فرد توسط هیئت مدیره بانک خود معرفی می‌شود، اما این نامزدی منوط به تایید هیئت مدیره فدرال رزرو است. روسای منطقه‌ای در دوره‌های پنج ساله خدمت می‌کنند و می‌توانند دوبار نامزد شوند.

هیئت مدیره بانک‌های منطقه ای از ۹ عضو تشکیل شده است. اعضا به سه کلاس A، B و C تقسیم می‌شوند. در هر کلاس، سه عضو هیئت مدیره وجود دارد. اعضای کلاس A توسط بانک‌های منطقه‌ای انتخاب می‌شود. بانک‌های منطقه‌ای نیز به سه دسته بزرگ، متوسط و کوچک تقسیم می‌شوند. هر دسته سه عضو از کلاس A را انتخاب می‌کند. اعضای کلاس B نیز به همین صورت انتخاب می‌شود اما تفاوت این است که اعضای کلاس A باید منافع بانک‌ها را نمایندگی کنند اما اعضای کلاس B منافع عمومی را مدیریت می‌کنند. اعضای کلاس C توسط هیئت مدیره فدرال رزرو و برای نمایندگی منافع عمومی انتخاب می‌شوند.

بانک‌های عضو

بانک‌های عضو فدرال رزرو، موسسات خصوصی‌ای هستند که در بانک فدرال رزرو منطقه‌ای خود دارای سهام هستند. همه بانک‌های دارای مجوز ملی در یکی از بانک‌های فدرال رزرو سهام دارند. مقدار سهامی که یک بانک عضور باید در اختیار داشته باشد، معادل سه درصد از مجموع سرمایه و مازاد آن است. با این حال، نگهداری سهام در بانک فدرال رزرو مانند داشتن سهام یک شرکت سهامی عام نیست. بانک‌ها نمی‌توانند این سهام را بفروشند یا داد و ستد کنند. همچنین بانک‌های عضو، به دلیل داشتن این سهام، نمی‌توانند ادعای کنترل بر فدرال رزرو داشته باشند. اما فدرال رزرو موظف است سود سالانه خود را بین بانک‌های عضو تقسیم کند. به عنوان مثال در سال ۲۰۱۵، بانک‌های فدرال رزرو حدود ۱۰۰ میلیارد دلار سود کسب کردند و ۲.۵ میلیارد دلار آن را به بانک‌های عضو پرداخت کرده و باقی‌مانده را به خزانه‌داری ایالات متحده بازگرداندند.

طبق آخرین اطلاعات، حدود ۳۸ درصد از بانک‌های ایالات متحده عضو بانک فدرال رزرو منطقه‌ای خود هستند.

سیاست‌های پولی فدرال رزرو

سیاست‌های پولی مجموعه اقداماتی است که بانک‌های مرکزی مانند فدرال رزرو برای تاثیرگذاری بر هزینه پول و اعتبار انجام می‌دهند تا اهداف مشخص اقتصادی را پیش ببرند. هدف فدرال رزرو از انجام این اقدامات در وهله اول کنترل تورم و کاهش بیکاری است با این حال اهداف ثانویه دیگری از جمله بهبود رشد اقتصادی و… را نیز دنبال می‌کند.

سه ابزار اصلی برای سیاست‌های پولی وجود دارد که فدرال رزرو از آنها برای تاثیرگذاری بر میزان ذخایر در بانک‌های خصوصی استفاده می‌کند:

ابزار

توضیحات

عملیات بازار باز خرید و فروش اوراق خزانه‌داری ایالات متحده

ابزار اصلی فدرال رزرو، عملیات بازار آزاد است. هدف فدرال رزرو از این عملیات در طول سال‌ها متفاوت بوده است. از دهه ۱۹۸۰، تمرکز برای دستیابی به نرخ وجوه فدرال معینی بوده است.

نرخ تنزیل

نرخ سودی است که از بانک‌های تجاری و سایر موسسات بابت وام‌هایی که از فدرال رزرو منطقه‌ای خود دریافت می‌کنند، اخذ می‌شود.

الزامات ذخیره‌ای

مقدار وجوهی که یک موسسه سپرده‌گذاری باید در قبال بدهی‌های سپرده خود به عنوان ذخیره نگه دارد.

 

نرخ وجوه فدرال رزرو عملیات بازار باز

سیستم فدرال رزرو سیاست‌های پولی را عمدتا با هدف قرار دادن نرخ وجوه فدرال اجرا می‌کند. نرخ وجوه فدرال نرخ بهره‌ای که بانک‌ها برای وام‌های یک شبه پرداخت می‌کنند. این نرخ اگرچه توسط بازار تعیین می‌شود اما فدرال رزرو می‌تواند با افزودن یا کاستن عرضه پول به بازار بین بانکی آن را کاهش یا افزایش دهد.

عملیات بازار باز به فدرال رزرو اجازه می‌دهد تا مقدار پول در سیستم بانکی را برای رسیدن به اهداف دوگانه خود (کاهش بیکاری و تورم) متعادل کند. این عملیات از طریق خرید و فروش اوراق خزانه‌داری انجام می‌شود. فدرال رزرو اوراق خزانه‌داری را از نمایندگی‌های اصلی خود خریداری می‌کند و به این ترتیب نقدینگی در بازار بین بانکی را افزایش می‌دهد که منجر به کاهش نرخ وجوه فدرال می‌شود. در طرف دیگر با فروش این اوراق می‌تواند نرخ وجوه فدرال را افزایش دهد چرا که نقدینگی در بازار کاهش می‌یابد.

قراردادهای بازخرید

از آنجایی که مداخله فدرال رزرو در بازار بین بانکی موقتی و کوتاه مدت است، این مداخله از طریق قراردادهای بازخرید انجام می‌شود. این قراردادها که به طور خلاصه به آنها ریپو گفته می‌شود، وام‌های کوتاه مدتی هستند که با وثیقه اوراق خزانه‌داری و توسط فدرال رزرو ارائه می‌شوند. بانک‌ها تعهد می‌کنند که اوراق خزانه‌داری را در ازای مبلغ مشخصی وام کوتاه مدت به خزانه‌داری بسپارند و سپس این اوراق را در زمان مشخص و با قیمت مشخص بازخرید کنند.

نرخ تنزیل

نرخ تنزیل، که به نرخ سیاستی نیز معروف است، میزان بهره‌ای است که بانک‌های عضو برای وام‌های یک شبه مستقیما از فدرال رزرو می‌گیرند. این نرخ معمولا ۱۰۰ نقطه پایه بالاتر از نرخ هدف وجوه فدرال است. دلیل بالا بودن این نرخ آن است که بانک‌ها قبل از استفاده از آن به دنبال منابع مالی جایگزین باشند. بانک مرکزی اروپا این نرخ را به عنوان «تسهیلات وام نهایی» معرفی می‌کند.

الزامات ذخیره‌ای

یکی دیگر از ابزارهای فدرال رزرو، الزامات ذخیره‌ای است. این الزامات نسبت ذخیره مورد نیازی است که بانک‌ها باید در ازای بدهی‌های خود داشته باشند تا بانک‌ها نتوانند به صورت بی‌پروا وام‌دهی کنند. بدون این الزامات، بانک‌ها برای وام‌دهی نیاز به هیچ ذخیره‌ای ندارند و می‌توانند بدون داشتن حتی یک دلار پول، میلیاردها دلار وام بدهند.

سازوکار به این صورت است که بانک‌ها در ازای هر وامی که می‌دهند، یک وثیقه دریافت می‌کنند. در نتیجه ترازنامه آنها متعادل باقی می‌ماند. هنگامی که وام بازپرداخت شد، می‌توانند وثیقه را از ترازنامه خالی کنند و بدین ترتیب بدون هیچ مشکلی می‌توانند وام دهی و وام‌ستانی کنند. در بحران مالی سال ۲۰۰۸، بانک‌ها وام‌های پرریسک زیادی داده بودند که منجر به بی‌ثباتی بازار اعتباری شد. در نتیجه فدرال رزرو الزامات ذخیره‌ای خود را شدیدتر کرد تا بانک‌ها نتوانند بدون بررسی ریسک وام‌ها، وام‌دهی کنند.

در مارس ۲۰۲۰، فدرال رزرو الزامات ذخیره‌ای بانک‌ها را برداشت تا در بحبوحه همه‌گیری کرونا، بانک‌ها بتوانند راحت‌تر وام بدهند. برداشته شدن این الزامات بدان معنی بود که بانک‌ها بدون توجه به میزان ذخیره‌ای که دارند می‌توانند وام بدهند. اگرچه این الزامات پس از بهبود همه‌گیری دوباره بازگردانده شد.

ابزار جدید

به منظور رسیدگی به مشکلات مربوط به بحران وام مسکن ایالات متحده، فدرال رزرو چندین ابزار جدید معرفی کرد. یکی از این ابزار، تسهیلات مزایده مدت‌دار (Term auction Facility) بود. همچنین ابزارهای دیگری مانند تسهیلات اوراق بهادار مدت دار (Term securities Lending Facility)، تسهیلات اعتباری واسطه اولیه (Primary Dealer Credit Facility) و تسهیلات سپرده مدت‌دار (Term deposit Facility) نیز معرفی شد که تعریف آنها در حوصله این مقاله نمی‌گنجد.

سود ذخایر

همانطور که گفته شد، موسسات مالی و بانک‌ها باید الزامات ذخیره‌ای را رعایت کنند و مقداری از ذخایر خود را نزد فدرال رزرو نگه‌داری کنند. فدرال رزرو نیز بر این ذخایر سود اعمال می‌کند. هنگامی که فدرال رزرو این سود را کاهش می‌دهد، بانک‌ها انگیزه دارند که «سپرده‌های مازاد» خود را از فدرال رزرو خارج کرده و در بازار بین بانکی معامله کنند. معمولا فدرال رزرو یک سقف و کف را برای نرخ وجوه فدرال تعیین می‌کند. پس از همه‌گیری کرونا این سقف و کف صفر درصد و ۰.۲۵ درصد بود. کمترین نرخ بهره‌ای که فدرال رزرو به عنوان کف وام‌دهی تعیین می‌کند، همان نرخ سود ذخایر است.

سیاست‌های کمی

تسهیل کمی یا QE در کنار سختگیری کمی یا QT دو ابزار دیگری است که فدرال رزرو از آنها برای تحریک اقتصاد یا ایجاد سیاست‌های انقباضی استفاده می‌کند. پس از ترکیدن حباب بازار مسکن، بازار اوراق بهادار با پشتوانه رهنی یا MBS  با مشکلات زیادی از جمله کمبود نقدینگی مواجه شد. فدرال رزرو در آن زمان برای بهبود وضعیت نقدینگی در این بازار اقدام به خرید اوراق بهادار با پشتوانه رهنی کرد. این بانک در مجموع ۱.۲۵ تریلیون دلار از این اوراق را خریداری کرد تا بازار وام‌های مسکن به حالت عادی باز گردد. همچنین این بانک در طی سال ۲۰۱۹ مقداری از این اوراق را در بازار به فروش رساند تا ترازنامه خود را کوچک کند.

به خرید اوراق بهادار توسط فدرال رزرو تسهیل کمی و به فروش آنها سختگیری کمی می‌گویند.

اختیارات کلیدی اقتصادی فدرال رزرو

سیاست‌‌های پولی ایالات متحده اصلی‌ترین اختیارات بانک فدرال رزرو است. اهداف قانونی این سیاست پولی توسط کنگره تشریح شده و عبارتند از:

• حداکثر اشتغال: سیاست پولی تعیین شده توسط FOMC باید اطمینان حاصل کند که نرخ بیکاری پائین بماند و در صورت لزوم برای تقویت اقتصاد تلاش می‌کند تا کسب‌وکارها شکوفا شوند، سود کسب کنند و کارمندان بیشتری را برای رشد استخدام کنند.

ثبات قیمت: فدرال رزرو ثبات قیمت را به عنوان نرخ تورم ۲٪ در درازمدت تعریف می‌کند.

• تنظیم و تغییر نرخ بهره بلندمدت: این بند در کنار ثبات قیمت کار می‌کند – وقتی یک اقتصاد پایدار است، نرخ بهره بلند مدت در سطح متوسط باقی می‌ماند.

فدرال رزرو قصد دارد با تاثیرگذاری خود بر نرخ بهره و وضعیت کلی مالی، به اهداف سیاست پولی خود برسد. این امر می‌تواند منجر به نوسانات سریع دلار آمریکا در ساعات پیش از اعلامیه‌های فدرال رزرو و تغییر سیاست‌ها شود.

چگونه نرخ بهره بین بانکی (شبانه) بر دلار آمریکا تأثیر می‌گذارد؟

نرخ بهره فدرال رزرو که به‌عنوان نرخ بهره بین بانکی (یا نرخ بهره شبانه) نیز شناخته می‌شود، توسط هیئت مدیره سیستم فدرال رزرو تنظیم می‌شود. نرخ بهره فعلی و انتظارات از تغییر نرخ بهره در آینده می‌تواند هر دو بر ارزش دلار آمریکا تأثیر بگذارد. اگر معامله‌گران بتوانند تغییر نرخ بهره را بر اساس اطلاعیه‌های هیئت مدیره پیش‌بینی کنند، این امر می‌تواند باعث کاهش یا افزایش ارزش دلار در مقابل سایر ارزها شود.

سناریوهای زیر نشان می‌دهد که انتظارات بازار و نتایج محقق‌شده چگونه می‌تواند بر ارزش دلار تأثیر بگذارد:

 

انتظارات بازارنتایج واقعی تاثیر FX از بازار
افزایش نرخ بهرهثابت ماندن نرخ بهرهکاهش ارز
کاهش نرخ بهرهثابت ماندن نرخ بهرهافزایش ارز
ثابت ماندن نرخ بهرهافزایش نرخ بهرهافزایش ارز
ثابت ماندن نرخ بهرهکاهش نرخ بهرهکاهش ارز

همانطور که در نمودار زیر مشاهده می‌کنید، دلار در برابر ین به‌دلیل اعلام نرخ بهره بانک فدرال در دسامبر سال ۲۰۱۶ تقویت شد؛ زیرا انتظار می‌رفت نرخ بهره فدرال افزایش یابد. این جفت ارز در روز اعلام نرخ بهره، ۱۴ دسامبر ۲۰۱۶، به حدود ۱۱۸.۳۷۱ رسید.

نمودار جفت ارز USDJPY

چگونه بر مبنای تصمیمات سیاست پولی فدرال رزرو ترید (معامله) کنیم؟

به منظور آماده بودن برای تصمیمات تغییر نرخ بهره، معامله‌گران باید این دو قدم اساسی را دنبال کنند:

۱. اخبار فدرال رزرو را پیگیر باشید. FOMC به صورت منظم هشت جلسه در سال برگزار می‌کند که در آن، سیاست‌ها و نرخ بهره مورد بحث و گفتگو قرار می‌گیرند. پیگیری اخبار پیش از این جلسات بهترین راه برای پیش‌بینی نرخ بهره و تصمیم‌گیری برای خرید یا فروش دلار است.

۲. پیگیر اخبار بازارها باشید. مطمئن باشید که این فقط شما نخواهید بود که درباره نرخ بهره حدس و گمان زده‌اید – پیش از جلسات و اطلاعیه های فدرال رزرو، بسیاری از معامله‌گران فارکس کاملا پیگیر بوده و مراقب اتفاقاتی هستند که می‌افتند. پیش‌بینی‌های دیگران را دنبال کنید و به اندازه کافی آگاهی داشته باشید تا قدرت تصمیم‌گیری داشته باشید و منطق خود را درمقابل دیگران مقایسه کنید.

هیچ‌ روش کاملا دقیقی برای پیش‌بینی تصمیمات نرخ بهره وجود ندارد و همواره موارد غافلگیرکننده‌ای پیش روی شما خواهد بود. همیشه محافظت از خود در معامله‌گری فارکس مهم است، بنابراین اطمینان حاصل کنید در ابتدای معامله، برای خود حد ضرر تعیین کرده‌اید تا وقتی که در خلاف جهت حرکت بازار قرار گرفتید، کمتر ضرر کنید.

به یاد داشته باشید که به برنامه معاملاتی خود پایبند باشید و هرگز معامله‌ای را انجام ندهید که نتوانید از پس زیان آن برآیید. معاملات می‌توانند در هرکدام از ممکن دو سمت پیش بروند. مهم نیست که چقدر احساس اطمینان می‌کنید که این روند به نفع شما عمل خواهد کرد. همیشه این احتمال وجود دارد که ضرر کنید.

متغیرهای اقتصادی فدرال رزرو

فدرال رزرو حجم زیادی از داده‌ها را ثبت و منتشر می‌کند. بخشی از این داده‌ها در وبسایت‌های مختلف متعلق به فدرال رزرو از جمله فدرال رزرو سنت لوئیس منتشر می‌شود. همچنین فدرال رزرو تحقیقات اقتصادی در ایالات متحده را مورد حمایت قرار می‌دهد. این وضعیت باعث شده است که مخالفانی مانند لارنس وایت بگویند فدرال رزرو با حمایت از محققان باعث می‌شود پژوهشگران کمتر تمایل به تحقیقاتی داشته باشند که وضعیت موجود را به چالش می‌کشد.

در ادامه چندین داده مهم را که توسط فدرال رزرو منتشر می‌شود، می‌آوریم:

دارایی خالص خانوارها و سازمان‌های غیرانتفاعی

ارزش خالص دارایی خانوارها و سازمان‌های غیر انتفاعی در گزارشی با عنوان جریان وجوه (Flow of Funds) منتشر می‌شود. این گزارش در پایان سه ماهه اول سال مالی ۲۰۱۴ ارزشی بالغ بر ۹۵.۵ تریلیون دلار را نشان می‌داد.

عرضه پول:

معیارهای عرضه پول، یکی دیگر از معیارهایی است که توسط فدرال رزرو منتشر می‌شود. در جدول زیر متداول‌ترین معیارهای عرضه پول را می‌بینید:

معیار

تعریف

M0

مجموع تمام ارزهای فیزیکی، به علاوه حساب‌هایی که در بانک مرکزی قابل مبادله با ارز فیزیکی هستند.

M1

M0 + آن بخش‌هایی از M0 که به عنوان اندوخته یا وجه نقد نگهداری می‌شوند بعلاوه مبالغی که در حساب‌های جاری قرار دارد

M2

M1 + اکثر حساب‌های پس‌انداز، حساب‌های بازار پول و سپرده‌های مدت‌دار خرد (گواهی‌های سپرده کمتر از ۱۰۰ هزار دلار)

M3

M2 + سپرده‌های یورو-دلار و قراردادهای خرید مجدد

 

فدرال رزرو انتشار امار M3 را در مارس ۲۰۰۶ متوقف کرد و گفت که جمع‌آوری این داده‌ها هزینه زیادی دارد اما اطلاعات مفید قابل توجهی ارائه نمی‌دهد اما سه معیار دیگر همچنان به جزئیات ارائه می‌شود.

شاخص هزینه‌های مصرف‌کننده یا PCE

شاخص هزینه‌های مصرف کننده که به آن PCE نیز گفته می‌شود، یکی از معیارهای ارزش پول است. این شاخص در سراسر ایالات متحده از میانگین افزایش قیمت برای تمام مصارف شخصی محاسبه می‌شود. با استفاده از این داده‌ها می‌توان میزان تورم در ایالات متحده را سنجید

از آنجایی که یکی از نقش‌های اصلی فدرال رزرو، حفظ ثبات قیمت است، توانایی فدرال رزرو برای پایین نگه داشتن تورم در بلندمدت مستلزم داشتن یک معیار مطمئن و دقیق برای بررسی سطح تورم بسیار مهم است. فدرال رزرو هدف خود را نگه داشتن شاخص PCE بین محدوده ۱.۵ تا ۲ درصد قرار داده است.

ترازنامه فدرال رزرو

ترازنامه فدرال رزرو شامل مجموع دارایی‌های فدرال رزرو است. این ترازنامه طیف متنوعی از دارایی‌ها را در خود جای داده است. فدرال رزرو موظف است هر هفته یکبار بیانیه تلفیقی وضعیت همه بانک‌های فدرال رزرو را منتشر کند. در زیر روند رشد ترازنامه فدرال رزرو را مشاهده می‌کنید:

ترازنامه فدرال رزرو

بودجه فدرال رزرو:

در پورتفوی فدرال رزرو مقدار بسیار زیادی اوراق خزانه‌داری و سایر اوراق بهادار است که هرساله برای فدرال رزرو سودآوری دارند. عمده بودجه فدرال رزرو از سود سالانه این اوراق است. همچنین فدرال رزرو با دریافت سود از عملیات بازار باز در بازار بین بانکی نیز کسب درآمد می‌کند. هیئت مدیره فدرال رزرو هرسال یکبار گزارش بودجه خود را به کنگره ارائه می‌کند. فدرال رزروهای منطقه‌ای موظف هستند بخشی از سود سالانه خود را به عنوان سود سهام به سهامداران خود که همان بانک‌های عضو هستند بپردازند. هر مقدار درآمد اضافی که در سیستم فدرال رزرو ایجاد شود، باید به خزانه‌داری ایالات متحده عودت داده شود.

فدرال رزرو

فدرال رزرو چگونه پاسخگوی عملکردش است؟

فدرال رزرو به مردم و همچنین به کنگره ایالات متحده پاسخگو است. رئیس و مقامات فدرال رزرو در مقابل كنگره شهادت می‌دهند، در حالی كه سیستم تعیین سیاست‌های پولی به گونه‌ای طراحی شده است تا شفاف و بدون ابهام باشد. به‌منظور پاسخگویی، کمیته فدرال عملیات بازار باز (FOMC) پس از تمام جلسات سالیانه خود، بیانیه‌هایی را منتشر می‌کند. کلیه صورت‌های مالی نیز سالی یکبار به‌صورت مستقل به منظور جوابگویی مورد حسابرسی قرار می‌گیرد.

توصیه‌های ویژه برای معامله‌گران فارکس در مورد فدرال رزرو:

معامله‌گران باید تحولات فدرال رزرو را پیگیر باشند و منتظر اعلامیه‌ها قبل و بعد از جلسات FOMC باشند.

تقویم بانک مرکزی را برای تاریخ جلسات مهم نگاه کنید.

• دلار آمریکا یکی از ارزهایی است که به‌طور گسترده مورد معامله قرار می‌گیرد، اما این دلیل عاری از ریسک بودن آن نمی‌شود. از پتانسیل زیان‌دهی معاملات آگاه باشید و بدانید که در معامله هیچگونه ضمانتی برای موفقیت وجود ندارد.

• پیگیر سیاست‌های مالی به‌روز و تحولات کلی فدرال رزرو باشید. ارزش ارز و سیاست مالی به‌شدت به یکدیگر مرتبط هستند.

 

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید